Tom 5  kolekcji "Współczesna literatura rosyjska" - Ilja Ilf, Jewgienij Pietrow „Dwanaście krzeseł”
 
 

Dzieło „Dwanaście krzeseł”, dwukrotnie przekładane na polski jeszcze przed wojną – bawi, irytuje i wreszcie zmusza do namysłu. W pierwszym przybliżeniu jest to pyszny „romans łotrzykowski”. Wędrówka genialnego hochsztaplera z safandułowatym towarzyszem przez rosyjską prowincję, Kaukaz i Moskwę w poszukiwaniu klejnotów ukrytych w skonfiskowanych przed laty krzesłach w każdych okolicznościach byłaby wdzięczną pożywką dla pióra. Przeniesienie oswojonych, mieszczańskich wątków i postaci w realia ZSRR zapewnia podobny efekt komiczny, co każda podróż bohatera literackiego w czasie: Jankes na dworze króla Artura popełniał mniej gaf, niż były marszałek szlachty Worobianinow w proletariackiej Moskwie.

W którymś momencie przychodzi refleksja: ta powieść nie oddaje sprawiedliwości epoce. Mniejsza o dobroduszne kpinki z nieuprzejmych kelnerów i biurokratów niższego szczebla, nieodmiennie te same we wszystkich krajach i dekadach realnego socjalizmu. Za to ostra drwina z „niedorżniętych niedobitków” ancien regime’u, popów, byłych ziemian i inteligentów z cenzusem, zawiązujących groteskowe spiski i czekających na generała Korniłowa na białymi koniu – to, zważywszy na poniżenie i zagładę, jaka w rzeczywistości spotkała tych ludzi, oburza.

Zarazem jednak – jaka soczystość postaci, jaka radość pisania w tej powieści! Ostap Bender stał się symbolem hochsztaplera, rozpoznawalnym do dziś na całym obszarze poradzieckim, jego okrzyk bojowy „Lody ruszyły” – wszedł na długie lata do potocznego języka rosyjskiego. Dziesiątki drugoplanowych postaci – ślusarz-inteligent Wiktor Michajłowicz Polesow, neurotyczny satyryk Absalon Iznurenkow, ba, nawet papuga wdowy w portkach z czerwonych piór – po jednej lekturze zostają z nami na zawsze. I wreszcie Moskwa – kipiąca życiem, urzeczona „amerykańskim stylem”, pełna spalin, klaksonów, automobilów, gazeciarzy, inżynierów, obwarzanków i kobiecych kapelusików. Było nie było, rok wydania książki to ostatni rok NEP-u. I być może w tym największa zasługa „Dwunastu krzeseł”, że pokazuje werwę końca lat dwudziestych: oto Związek Sowiecki na kwadrans przed nadejściem lodowca.

Jewgienij Pietrow (właśc. Jewgienij Katajew) i Ilja Ilf (właśc. Jechiel-Lejb  Fajnzilberg 1897-1937) dzielą szpalty we wszystkich słownikach biograficznych. W świecie literatury nieczęsto zdarzają się tandemy, a jeszcze tak nierozłączne? Obaj autorzy przed swym „dwój-debiutem” w roku 1928, którym była właśnie powieść „Dwanaście krzeseł”, pisywali jedynie okazjonalnie do gazet, obaj odeszli na tyle młodo, że nie zdążyli opublikować nic znaczącego w pojedynkę: Ilf zmarł w roku 1937 (zważywszy datę roczną, natychmiast kojarzącą się z czystkami - dość nietuzinkowo, bo na gruźlicę), Pietrow zginął w 1942 w wypadku lotniczym, wracając z Kaukazu, gdzie służył jako korespondent wojenny. W pamięci czytelników polskich zapisali się jeszcze „Złotym cielęciem” (1931r.), rosyjskich – zbiorem opowiadań „1001 dni, czyli Nowa Szecherezada” (1929r.) i szkicami podróżnymi „Parterowa Ameryka” (1936r.).

Koszt przesyłki za pośrednictwem Poczty Polskiej wynosi 5 zł. Jeżeli całkowita wartość zamówienia wyniesie 40 zł  lub więcej, wówczas koszt przesyłki ponosi Polityka SP. Wysyłka nastąpi w ciągu 7 dni od zaksięgowania wpłaty.
Uwaga! Nie ma możliwości dostawy poza granicę Polski tego towaru.